Köpük flotasyon süreci genellikle fiziksel-kimyasal bir işlem olarak tanımlanır; burada bir mineral parçacığı bir kabarcığın yüzeyine çekilir ve yapışır, ardından bir hücrenin yüzeyine taşınır ve genellikle kürekler yardımıyla, oluk yönünde dönen bir tahliye oluğuna (tipik olarak, amacı bulamacı daha ileri işlemlere, örneğin susuzlaştırmaya veya liçlemeye pompalanmak üzere bir tanka taşımak olan bir oluktur) taşar. Geleneksel flotasyon makinelerinde atık boşaltımı, beslemenin bulunduğu hücrenin karşı ucundadır ve bu, bulamacın atık olarak boşaltılmadan önce, pervane-difüzörler içeren birden fazla bankın yanından geçerek hücrenin tüm uzunluğu boyunca ilerlemesini sağlar.

Köpük flotasyonunda çeşitli kimyasallar kullanılır ve daha fazlası da kullanılabilir. İlk olarak, destekleyici veya köpürtücü madde gelir. Bu kimyasal, yüzeye kırılmadan ulaşacak kadar güçlü kabarcıklar oluşturur. Kabarcıkların boyutu da önemlidir ve eğilim küçük kabarcıklara doğrudur, çünkü daha fazla yüzey alanı sağlarlar (mineral katılarla daha hızlı temas ederler) ve daha fazla stabiliteye sahiptirler. Daha sonra, toplayıcı reaktifler, kabarcık yüzeyinde belirli bir mineral ile bağ oluşturacak birincil kimyasallardır. Toplayıcılar, mineral yüzeyine adsorbe olur veya mineralle kimyasal bir reaksiyon oluşturarak, yıkama alanına kadar olan yolculuk boyunca mineralin bağlı kalmasını sağlar. Alkoller ve zayıf asitler, mineral zenginleştirmede yaygın olarak kullanılan iki kimyasal toplayıcı türüdür.

Daha az kullanılan reaktifler arasında, bileşiklerin kabarcıklara yapışmasını önlemek için kullanılan bastırıcılar, pH düzenleyici kimyasallar ve aktive edici maddeler bulunur. Aktive edici maddeler esasen, toplayıcının yüzmesi zor olan belirli bir mineralle bağlanmasına yardımcı olur.

Cytec, Nalco ve Chevron Phillips Chemical Company gibi şirketler, her türlü flotasyon kimyasalının başlıca üreticileridir.

İdeal olarak, reaktifler flotasyon hücresine gitmeden önce karıştırıcılı bir şartlandırma tankına eklenir, ancak birçok durumda, karıştırma işlemi hücre kinetiğine ve pervanelere bağlı olarak, reaktifler hücreye girmeden önce beslemeye eklenir.

Cevherin, mineralleri serbest bırakmak için uygun bir partikül boyutuna, genellikle 100 mesh veya daha ince (150 mikron) olacak şekilde öğütülmesi gerekir. Daha sonra, minerallerin en iyi şekilde geri kazanılmasını sağlayacak ideal bir katı madde yüzdesine (tipik olarak %5 ila %20 arası) ulaşmak için su ile karıştırılır. Bu, laboratuvar ortamında toplu flotasyon hücrelerinde, sürecin her bir belirleyicisini tespit etmek için bir dizi test yapılarak belirlenir.

Flotasyon makinelerinin tipleri de oldukça çeşitlidir, ancak hepsinin temel prensibi, su altına hava verip hücreye dağıtmaktır. Bazıları üfleyiciler, hava kompresörleri veya flotasyon pervanesinin altında bir boşluk oluşturarak pervanenin şaftını da barındıran boru aracılığıyla makineye hava çekmesi prensibini kullanır. Kimyasalların, havanın ve minerallerin suya nasıl verildiği yöntemindeki ayrıntılar, makineleri birbirinden farklı kılar.

Ayrıca şunu da belirtmek isterim ki, köpük flotasyon makinesi tasarımında, Eski Batı'nın yılan yağı günlerinden bu yana gördüğümden daha fazla büyücülük ve sahte verimlilik iddiasına şahit oldum. İstenilen mineralin flotasyonunda yaygın olarak kullanılan iyi bir markaya bağlı kalmak genellikle akıllıca olur.

En önemli gelişmelerden biri, bakır endüstrisinde (ve birkaç diğer endüstride) daha temiz bir flotasyon hücresi olarak kolon flotasyonunun kullanılması olmuştur. Daha temiz bir ürün üretir ve genel olarak geleneksel flotasyon hücrelerine göre daha verimli bir temizleme hücresidir. Kolon flotasyon hücreleri 1970'lerin sonlarında ve 1980'lerde tesislerde görünmeye başladı ve 1990'larda yaygın olarak kabul gördü. Geleneksel flotasyon hücrelerinde ana eğilim "Daha Büyük Daha İyidir" olmuştur ve son birkaç on yıldır piyasaya daha büyük üniteler girmiştir.